Ben İrem Güneş. Amacım yalnızca İngilizce öğretmek değil öğrencimin gerçekten gelişmesini ve kendine güvenerek ilerlemesini sağlamak.

Mükemmel! Günümüzde İngilizce konuşmak; dünyaya entegre olmanın, kariyer yapmanın, küresel dünyada birçok şeye erişmenin, teknolojiyi kullanabilmenin, bilimsel gelişmeleri takip etmenin, velhasıl iletişimle küçülen dünyanın etkin bir bireyi olmanın zorunlulukları arasında yer almaktadır.
Bilindiği gibi, diğer milletlere göre; tüm deneme ve yeniliklere rağmen İngilizce öğrenemeyen, dolayısıyla konuşamayan başarısız bir millet görüntümüz mevcuttur. Bu durumu aşmak için yenilik ve yatırımlarla yığınla imkan, istihdamla binlerce insan çaba harcıyor, lakin yabancı dil bizim için hala bir yabancı!
Bunun birçok nedeni olmasına rağmen ortaya çıkan ana unsur, ülkemizde gramer odaklı bir dil öğretimi yapılmasından kaynaklanıyor. Öğrencilere dili değil, dilin yapısını öğreten bir sistemimiz var. Onların ihtiyaçlarına karşılık gelen anlamlı bir etkinlik yerine ezbere dayalı egzersizlere yöneldiğimiz için öğrencilerde anlamlı tecrübe oluşmuyor, zamanla buharlaşan ezberlik bir seyir ortaya çıkıyor. Bu içeriğe göre başarma kaygısıyla farklı formüllerle ezberlenmiş gramer kuralları konuşmayı kolaylaştıran değil, zamanla konuşmaya ket vuran zorlamalara dönüşüyor.
“Tense”ler arasında boğulmuş bir kişi, “Dil öğrenmek zor! “kanısına teslim oluyor. Oysa insanlar dil bilgisi kurallarını bilmeden dili çok güzel kullanabilirler fakat dil bilgisi kurallarını bildikleri halde dili konuşamayabilirler. Bu nedenle yapılması gereken ilk iş “Yabancı dilin gramerini bilmek, yabancı dil bilmektir!” yanılgısından dönmektir. Yani yabancı dil eğitiminde, insan doğasına uygun daha çok tecrübeye dayanan, dilin hayat içerisinde yaşayarak öğrenilmesini sağlayacak yeni anlayışlara yönelmek, daha doğru bir tercih gibi görünmektedir.
Dil öğrenmek dil bilgisi öğrenmek değildir. Zaten dil, dilbilgisi kurallarından ibaret de değildir. Bunun konuşması var, dinlemesi var, yazması var, okuması var, var da var. Olaya bir bütün olarak ve aynı anadil öğrenmek gibi yabancı dil öğrenmeyi de bir gelişim süreci olarak görmediğimiz sürece bu yabancı dil konuşamama sorunu hep devam edecek. Dil öğrenmek bir süreçtir, amaç değildir. Dil öğrenmeye süreç olarak baktığımızda ülkemizde mevcut bulunan ve gençlerin sorunu haline gelen “yabancı dil” korkusunu aşmış bulunacağız.
Pek çok saygın kaynak, ortalama 750 İngilizce kelime bilerek, yurtdışında pratik ihtiyaçların karşılanabileceğini belirtiyor. İngilizceden Türkçeye geçip yerleşen ve günlük hayatta birebir, hemen her gün kullandığımız yaklaşık 100 İngilizce kökenli kelime olmasına rağmen, Türklerin İngilizcede performansının bu denli düşük olması, şüphesiz irdelenmesi gereken bir durum.
Yapılan araştırmalar, Türkiye’de yetişkinlere yönelik İngilizce eğitimlerinde, günlük hayatta yeri olmayan, hatta bir Amerikalının bile hiç kullanmadığı karmaşık yapıların ısrarla öğretildiğini gösteriyor. Dil yeterlilik endekslerinin en üst sıralarında yer alan ülkelere bakıldığında, yabancı dil eğitimin faydacı ve pratik bir bakış açısıyla ele alındığını ve ağdalı dil bilgisi sınavları yerine, günlük hayata dair pratik İngilizce çalışmalarına ağırlık verildiği dikkat çekiyor.
Ezcümle yabancı dil öğreniminde öğretmenin rolü yadsınamaz bir gerçektir. Öğretmenimizin genç yaşına rağmen çok zengin etkinlik dağarcığına sahip olup, ingilizcenin bir iletişim aracı olduğu yaklaşımıyla dersleri yapmakta, yukarıda detaylı olarak izah edildiği üzere Türklerin ingilizce ile imtihanı kısır döngüsüne girmemekte bunun için dilin sadece gramerden ibaret olmadığını Aysel’e net bir biçimde aktarmakta, böylece Aysel’in ihtiyacına ve ilgisine göre konuları belirlemekte ve buna uygun etkinlikler yapmakta ve derslere yeni başladığı halde öğrencisi Aysel’de yavaş yavaş derdini anlatacak cümleleri korkmadan ve cesaretle kurabilmektedir.